Müebbet Mahkûmun Hikâyesi

Müebbet Mahkûmun Hikâyesi

Genç birine idam kararı çıkmış. Daha sonra müebbet mahkûmu oluyor. Hapishanedeyken ziyaretine ne gelen var ne de giden… Ne mektup geliyor ne de ziyaretçi geliyor. Ne para, hiçbir yardım yok. Mahkûm kendi kendisini motive ediyor. Babam mektup yazmasını bilseydi yazar olurdu, babam sırlarını başkası bilsin istemez, babam yol parası olsaydı gelirdi vb. bilgilerle kendini avutuyor. Aradan 40 yıl geçiyor. Af çıkıyor ve dışarı çıkıyor. Düşünüyor. Babasına mektup yazıyor ve aftan faydalanarak çıktığını söylüyor. Yarın trene bineceğini ve köyden geçerken etrafa mendil asılırsa ineceğini, asılmazsa inmeyip yola devam edeceğini, izin verirsen geleceğini yok sizi üzeceksem de gelmeyeceğini yazıyor.

Trende endişe başlıyor. Acaba mektup ellerine geçti mi okudular mı diye. Endişe içinde yolculuk devam ediyor. Zaman azalmaya başlıyor… Yarım saat kala elleri titremeye başlıyor, huzursuz oluyor… Hayallerle yaşamak güzeldi çünkü. Onun için artık dışarıya bakacak cesaret kalmamıştı. Arkadaşına söylüyor. Önümüzdeki durağa geldiğimizde etrafta mendil görürsen bağır ineyim yoksa gerek yok diyor. Gözlerini kapatarak yere çömeliyor, eli ayağı titriyor. Zaman azalmaya başlıyor iyiden iyiye. Tam adam camdan dışarıya bakıyor, ağaçlar duvarlar derken her yerde beyaz mendil sallanıyor, ama her yerde. Birden bağırıyor. Her yer beyaz mendil ile donatılmış bir kasaba. Adam duyar duymaz ayağa kalkıyor, sevincinden ağlamaktan etrafını göremiyor.