Kars’taki Evde Geçen Çocukluk Anılarım

Kars’taki Evde Geçen Çocukluk Anılarım

Kars Bülbül Mahallesi’nde Kanlı Tabıya adı geçen semtte babam 700 m2. arsa aldı. Bunu dedem Ayvaz Sadi başında durarak ev yaptı. Usta çok değerli bir ustaydı. Evi yaparken bir köşe taşı 2 saat etrafını kıra kıra düzelttiği ve sabrını şimdi daha iyi anlıyorum. Usta hem dedemin evini yapıyor, hem de duvarı örüyordu. Odalar için küçük küçük taşlar toplattı. O taşları topluyordum sonra o taşların arasına kum döküp sıkı bir alt yapı yaptı. O bölgenin dikkat çeken evlerinden biriydi.

İki oda ve 1 salon ve de baştan sona kadar balkonu vardı. Etrafı çevrili yazları meyve ekerdik. Evin için yeşilliklerin içinde olan bir evdi. Annemin mutfağı olmadı. Şimdi hatırlıyorum nasıl yemek yapıyordu… O dönem de evlerde hiç mutfak yoktu ve terek vardı. Kap kaşığı tereke dizerlerdi. Annem zor şartlar altında altı çocuğunu, çamaşırıyla, yemeğiyle büyüttü ve yetiştirdi. Komşuların kızları vardı, bak oğlum komşu kızları var, giderken, gelirken bakışlarınızla rahatsız etmeyin dediği için kızlara hiç bakmadık.

Kars’ta kışın tam kış yaşardık, yazı yaz gibi yaşardık. Suyu soğuk, havası sertti. Ama insanları sıcak, misafir seven bir ailede yetişmenin mutluluğunu yaşıyorum. bu ev babamın ikinci yaptırdığı evdi. Bizim için çok kıymetliydi. Ama bakamadık, sahiplenemedik, koruyamadık. Elimizden çıkardık. Bu evde babamın alın teri var, dedemin emeği var.

Gözlerimin önünde yapılan bu evde çocukluğum geçti. Burada güzel komşuluklar yaşadık. Komşuluğun tadını bu evde öğrendim, kardeşliği bu evde yaşadım. 1 yatakta 5 kardeşle yatarken, yan yana uyuduğumuzda annemin bize bakarak üstümüzü örttüğündeki o mutluluğunu unutamıyorum. Onun için bu ev bize eğitim yeri oldu, barınak oldu, sıcak yuva oldu. Kapıda evi koruyan köpeğimiz vardı, evimizi bekliyordu. Ona güzel yemekler yapılırdı. Haftada 1 gün annem tandırda ekmek yapardı. O ekmeğin kokusu, o ekmeğin lezzeti şimdi burnumuzda tütüyor. Bu evde yokluk vardı, ama sıcaktı. Yokluk vardı ama kardeşler olarak annemin yanındaydık, annemin dizinin dibindeydik. Kapıyı açan annemizdi. Yemeğimizi hazırlayan annemizdi.

Arkadaşlarım geldiğinde hemen bir şeyler hazırlar, ikram eden bir annenin evladıyım. Annem; yemek yediren, içiren gönlü zengin bir kadındı. Suyumuz dışarıdaydı. Çok soğuk su akardı, sert bir suyu olurdu. O soğuk suyla sabah yüzümüzü yıkarken yakıyordu. Ama cilde çok faydalı olduğu için şimdi daha iyi anlıyorum. Havası sertti, ama okşuyan bir rüzgarı vardı. Bu ocak bize çok şey verdi. Vizyonumuzu açtı, bizi buradan Fransa’ya gönderdi. Ama biz geriye dönmedik, biz Kars’ı unuttuk. Biz bu topraklara, havaya, ekmeğe ve o komşulara çok şey borçluyuz. Çok ihmal etmiş olabiliriz. Ama komşularımız da, Kars’ımız da burnumuzda tütüyor. O günü, o heyecanı çocuklarımla yaşama arzusu içindeyim. Belki de torunlarımla birlikte yaşayacağım. Bakalım ne zaman nasip olacak. Kars’ı bu evi gezmek ve yaşamak istiyorum.

Bu evde çocukluk yıllarım geçti. Bu evde hep kapıyı açan annem oldu. Bu evde ayazı da yaşadık, baharı da yaşadık. Bu evi yapan dedem oldu. Bu ev Bülbül Mahallesinde örnek bir ev oldu. Bizim sarayımızdı ve çok kıymetliydi.