Nöbetçi Eczaneler
Gazeteci Ayson Karabağ’dan Çırak ve Usta İlişkileri
Bizim dönemlerde işe adam seçilirdi. Usta yanına teslim ederlerdi, ustanın yanında bunu ver, bunu getir yapılırdı. Kelimelerin içinde şu anlam var. Gözleri görecek, kulakları duyacak ve iletişim kuracak ve 1 saat sonra ne olacağını kestirmeden sadece saate bakarak hareket eden, onu yaşayan, kavrayan ve işini seve seve yapan, öğrenme becerisi ve isteği uyanırdı. Usta yeri geldiğinde, “Bunu sen yap” dediğinde ona bir fırsat verirdi. Bu fırsatı iyi değerlendirecek mi diye bakarlardı. Bu şekilde usta ve çırak ilişkilerinde iş öğrenme ve becerisi, uyanma, iş yapma arzusu artardı. Usta ona görev verdiğinde, “git çabuk gel” sözünü yere düşürmezdi. Koşa koşa gider gelirdi. Çırak güven sarsmamak için ustanın her dediği kurala uyardı. Söz dinleyendi. Ve usta çırağı bunları yaptığı için memnun olurdu. Adam geliştirdiği için mutluydu. Çırakta, ustanın kıymetini bilirdi, bu süreyi yaşardı. İşine erken gelirdi, hazırlığını yapardı. Ustanın bir söylediğini ikinci kez söyletmezdi. Bu şekilde adam yetişirdi. Şimdi çırak daha işe başlamadan emeğin hesabını yapar oldu. Saat hesaplar oldu. Haktan bahseden oldu. İşte bu şekilde usta çırak yetiştiremiyor. Usta kafasında çırağına bir ücret vereceğini söyler. Günü geldiğinde o ücreti verir. Sözünde durur. Çırağın yanında mahcup olmaz. İşte biz bunu özlüyoruz. Biz ustanın karşısında konuşmazdık, ne verdiyse Allah bereket versin derdik. Az para olsun, ama yürekten içten verdiği için ustanın işine faydalı olduğum için verdiği de o para bitmezdi bereketi vardı. Kıymetliydi. Bu kültürü de ve çırak-usta ilişkilerinde yaşatmak gerekir. Engelleri öğrenmesi gerekir. Sabırı öğrenmesi gerekir. İşe girmeyi sabırla ulaşacağını bilmesi gerekir. Ustanın karşısında dikilerek konuşan haktan bahseden oldu mu iyi ustalara, abi haklısın ama ben bu kadar verebilirim derler. Çırağı kırmamak için, çırağı incitmemek için bu konuda büyüklere güvenmek gerekir. Baba da anne de destek vermeli.
