Babayı ve Anneyi Kim Üzer, Bilir misiniz?

Canım dediği, ciğerim dediği, gözünün içine bakarak büyüttüğü; kendi yemeyip yedirdiği, içmeyip içirdiği, giymeyip giydirdiği, her istediğini almaya çalıştığı, kıyamadığı öz evladı…

Babasını ve annesini üzen yine öz evladıdır.

Anne ve babasıyla konuşurken yüksek sesle konuşan, kendisini güçlü zanneden, ayakları yere basmayan, sözünde durmayan, nereye gidip ne zaman döneceği belli olmayan kimdir?

Öz evlat!

Peki, babayı ve anneyi kim kırar?

Yeri gelir işe giderken zor kalkan, randevusuna son anda yetişen, gidip ne zaman döneceği belli olmayan; telefonu açıldığında “Neredesin?” diye soran babasını azarlayan kim?

Yine öz evlat!

Akşam saat 10 olur, 11 olur, 12 olur, gece 1 olur…

Anne ve baba uyuyamaz. Merak ederler. Telefon açmaya bile çekinirler. Uykuları kaçar, içleri içlerini yer.

Onları bu hâle getiren kim?

Öz evlat…

Kendisinin her şeyi bildiğini zanneden, “Babam artık eskilerde kaldı” diyen, “Artık bu sektör böyle” diyerek babasının moralini bozan, umutlarını kıran kim?

Yine öz evlat.

Sözünde durmayan, ayağını yorganına göre uzatmayan, kendisine ve çevresine özen göstermeyen kim?

Öz evlat.

Gençlere Çağrımızdır

Bugün sahip olduğunuz imkânların hiçbirinin babanızın ve annenizin zamanında olmadığını biliyor musunuz?

Bugün elinizde bulunan birçok imkân için onlar yokluk çekti, mücadele etti, sıkıntılar yaşadı.

Azdan az, çoktan çok ayırarak yarınlarınızı düşünen kimdi?

Babanız ve anneniz…

Yemedi, içmedi; çocuklarını düşünerek hareket etti.

Peki, bugün sahip olduğunuz imkânlara gelene kadar anne ve babanızın ne eziyetler çektiğini, ne sıkıntılar yaşadığını hiç düşündünüz mü?

Anne ve babanızın tecrübesinden, mücadelesinden ve hayat bilgisinden ne zaman faydalanmayı düşünüyorsunuz?

Yatağa düştükleri zaman mı?

Anne ve babanızın kıymetini, onları kaybetmeden önce fark etmeyecek misiniz?

Annemden Aldığım Bir Ders

Benim annemin bana verdiği çok önemli bir öğüt vardı:

“Halanın yanında kalıyorsan, kaldığın zaman yatağını düzelt. Kirli çamaşırın varsa sepete koy. Etrafına bak. Odayı tertemiz bırak. Arkandan, ‘Ne kadar temiz ve düzenli bir çocuk’ desinler.”

Bana tuvalet kullanımı konusunda da önemli bir terbiye verdi. Kadın olarak çevreyi kirletmemeyi, tuvaleti temiz kullanmayı, çıkmadan önce etrafı kontrol etmeyi öğretti.

Bu dersleri daha 17 yaşındayken öğrendim.

Halamın evinde kaldım, teyzemin evinde kaldım. Bugün hâlâ bu öğütleri hatırlarım.

Kimseye arkamdan “Dağınık, dikkatsiz veya saygısız” diyebilecek bir fırsat vermemeye çalıştım.

Bu eğitimi annemden aldım ve hayatım boyunca uyguladım.

Şimdi gençlere soruyorum:

Siz annenizin ve babanızın tecrübesinden, bilgisinden ve hayat mücadelesinden faydalanmayı öğrendiniz mi?

Yoksa onlarla sadece işiniz düştüğü zaman mı konuşacaksınız?

Eğer anne ve babanızı gerçekten seviyorsanız, onları merakta bırakmayın.

“Ben iyiyim” diye bir telefon açın.

Zamanında evinizde olun.

Onlarla sohbet edin.

Yanlarında oturun.

Birlikte çay için.

Onların hayat hikâyelerini dinleyin.

Çünkü unutmayın:

İleride en çok özleyeceğiniz insanlar, bugün belki de kıymetini yeterince bilmediğiniz anne ve babanız olacaktır.

Hayatta her şeyin telafisi olabilir.

Ama kaybedilen zamanı geri getirmek mümkün değildir.

Anne, baba ve kardeşleriniz hayatınızdaki en kıymetli insanlardır. Onlara bugün değer verin ki yarın “Keşke…” demeyin.

Bu Yazı Bir Ayna Olsun

Bu yazıyı gençlere ve anne-babalara bir ayna olsun diye kaleme aldım.

İleride üzülmememiz, pişman olmamamız ve birbirimizin kıymetini zamanında bilmemiz için…

50 yıllık gazetecilik hayatımda babalardan, annelerden, büyüklerden ve hayatın içinden öğrendiğim tecrübeleri sizlerle paylaşmak istedim.

Lütfen bu yazıyı okuyun.

Kendi hayatınızdan bir hikâyeniz varsa benimle paylaşın. Yorumlarınızı ve yaşadığınız tecrübeleri dinlemekten büyük mutluluk duyarım.

Unutmayın: Anne ve baba hayattayken kıymetlidir. Onları kaybettikten sonra duyulan özlem, hiçbir hediyeyle telafi edilemez.

Ayson Karabağ

Yazar – Gazeteci
Bakırköy’den Haber Gazetesi