Sensiz Geçen Günler Baba

Fransa’dan döndükten sonra sağlıklıydın fakat düştükten sonra toparlayamadın. Gün ışıyana kadar “beni kaldırın” diye seslenmelerin ve son saatlerinde yaşamak için gösterdiğin gayretine hayranlıkla bakıyordum. Hastaydın, gözlerini sabaha açtığın her gün bize ümit veriyordun. Gün ışıdığı zaman ise “güne çıkmanın sevinci” ile gözlerini kapatıp uyumana hayretle izliyordum. Hastaların ölümleri sadece geceleri olacağını (nedendir bilmem) düşündüklerine veya ağrıların geceleri artmasından dolayı uyuyamadıklarını çoğu kez tanık oldum.

Bakırköy-Avcılar arasında tüm yollar sanki birden tıkandı, otobüsler ilerlemedi, son anda yanında olamayacağım telaşı tüm benliğimi sardı. Bir koşu eve geldiğimde ağirdin, sadece dışarı çıkaramıyordun çok da gidip geliyordun rahatsızlığın belliydi ama bir şey elimizden gelmiyordu. Zorlandığını görünce hemen tanıdık Azeri doktorumuza, durumu anlattım. Hastalığını biliyorlardı, durumu anlatınca, “Hocam yapacak bir şey yok fazla zorlamayın, dediler. Ama dinleyen kim? Anneciğim yanında, “Bahaddin kendine gel” diyor ve bana “Bak babanın ayakları soğumuş” diye son gayretiyle ısınması için ayaklarını ovuşturuyordum. Tüm bunları duyup duymadığını bilemem ama içimin yandığını çok iyi biliyorum, hala da yanmakta…

Yaşın kaç olursa olsun sen benim babamdın. Beni her zaman destekleyen, her hareketimde yanımda olduğunu hissettiren, hiç kırmayan babamdın…

Ailenin ikinci çocuğu olarak ehliyete yazılmıştım. Senin Peugeot’la gittik. Heyecanlıydım, senin yanımda olduğun için o imtihanı verdim ve ehliyetimi aldım. Çok mutlu oldum baba. Benim ehliyet almamda, araba almamda bir anı oldu her zaman.

Babam hep o yaşlarda kalsaydı dediğim çok günler oldu. Senin evin düzenini bozmadık tutuyoruz. Baba, kardeşlerimin de kırmızı çizgisi senin hatıraların. Kardeşlerimin sığınacağı bir liman olsun diye o evi elimizde tutacağız, hiçbir şeyine dokunmayacağız. Kardeşlerim İstanbul’a geldiklerinde rahat rahat baba evinde dinlensinler. Ali Rıza geliyor, çocuklarını alıyor, İstanbul’da geziyor, Avcılar’a gidiyor, kalıyor. İşimize yarıyor baba. Akın Abim sana güzel bir mezarlık taşı yaptırdı, güzel oldu. Yolumuzun üzerinde gidip gelince geliyor seninle orada konuşuyoruz baba. Sen diyorsun ki; Ayson aramıyorsun sesin duruyor. Keşke işlerimizi bırakıp sana daha çok gelseydim, daha çok seninle hamama gitseydim, daha çok seninle yemek yeseydim diyorum baba.

Kardeşlerimle her hafta görüşüyoruz. Artık karar aldık, kardeşler arası küsmek yok. Sen hep birlik-beraberlik olun derdin. Şimdi onu yapmaya çalışıyoruz. Ali Ekber kardeşim olsun, Ali Asker kardeşim olsun, Ali Rıza kardeşim olsun, Alim kardeşim olsun, Akın abim olsun artık birbirimizi arayan soran olduk. Alim’in oğlu Selim sünnet yaptırdı. Sen sünneti beklemedin. Çocukların ve torunların hepsi seni seviyor. Ne mutlu sana baba, annem idare ediyor. Senden sonra hastanede çok sıkıntı çekti. Ayaklarının üzerinde senin evinde yaşamaya devam ediyor. Fransa’daki ve Avcılar’daki evi de bozmayacağız. Aynı sen varmışçasına devam ediyoruz.

Babam. Geri gelinmediğini biliyorum, özlem ne zaman biter bilmiyorum ama acımı hafifletecek bir şeylere çok ihtiyacım var.

Seni çok seviyorum canım babam…